Ode aan de hoffelijkheid

Ode aan de hoffelijkheid

Een lekker direct volk zijn we. En we zijn er trots op, maar de Nederlander is meer doorgeschoten in ongeremde assertiviteit. We schreeuwen luidkeels om meer respect, terwijl we argeloze voetgangers van het trottoir fietsen. Het enige antwoord op hufterigheid is volgens velen hufterigheid. Een pleidooi voor nieuwe hoffelijkheid.

‘Een wat?’, schreeuw het barmeisje ons toe, terwijl ze twintig bier op de toog zet.

De verruwing van de samenleving staat bovenaan het lijstje van dingen waar we ons het meeste druk om maken in dit land. Volgende bevindingen van het Sociaal Cultureel Planbureau maken we ons meer zorgen over de manier waarop we met elkaar omgaan dan bijvoorbeeld de vraag of we aan het einde van de maand nog een baan hebben. En geef ons eens ongelijk. Je hoeft maar een trein te nemen of de ongevraagde intimiteit vliegen je om de oren. De auto biedt geen beter alternatief, want het lijkt inmiddels een nationale sport om links te rijden en dat liefst zo dicht mogelijk op de voorganger. Ga je te voet, dan loop je een gerede kans je hak in een hondendrol te zetten of omver te worden gelopen, gefietst en/of gescooterd. En dit zijn nog maar de ergernissen uit het verkeer op straat. In het sociale verkeer liegen de ergenissen er ook niet om. Voordringen, ongevraagd tutoyeren en ronduit beledigen lijken tot norm verheven en dan hebben we het nog niet eens over het vuilspuien op Twitter en andere internetforums. 

Individualisering is een oorzaak van de verhuftering. We leven in een land met ikken die buitengewoon egoïstisch gedrag vertonen. Die ikken zijn het gevolg van de moderne opvattingen over opvoeding. In drie, vier decennia tijd is de aandacht en bewondering voor kinderen enorm gegroeid. Kinderen worden op een troon gezet en groeien uit tot grote ego’s die denken dat de wereld om hen draait. Als die ego’s samen vormen een stressvolle samenleving, waarin niemand de ander nog ruimte gunt. We zijn het niet gewend een stapje opzij te doen of te wachten op onze beurt.

Hollandse directheid

Vroeger gaf het een zekere vrijheid om je te onttrekken aan de regels. Dat bleek schijnvrijheid. Het gaat niet om de vrijheid van het individu, maar om de vrijheid van alles. En die vrijheid bestaat bij de gratie van regels. Regels die ooit zijn bedacht om met elkaar soepel door het leven te gaan.

De kunst van queuing

Parijzenaren mogen buiten de périphérique bekendstaan als arrogant en onuitstaanbaar, ze houden wel de deur open voor vrouwen, kennen het belang van decorum en lezen in de metro liever een boek dan dat ze hun privéleven door de telefoon schreeuwen. Ze spreken bovendien altijd met twee woorden (zeg ‘bonjour, monsieur’ en zelfs de obers zijn aardig) en tutoyeren elkaar niet voordat ze het bed of andere intimiteiten delen. Ook in Duitsland zullen ze ‘Sie’ pas om voor ‘du’ wanneer ze intieme vrienden zijn en dan nog alleen wanneer de partij met de hoogste status daartoe het initiatief neemt. In Engeland kennen ze dat probleem niet, daar is ‘you’ gewoon ‘your’. Engelsen beheersen als geen ander volk de kunst van het in de rij staan, ook wel queuing,omdat geen enkel ander land het doet.

Wat is voor jou hoffelijkheid? Voor mij is het wederzijds recept naar elkaar tonen. Laat in de reacties weten wat jij hoffelijk vindt 🙂

Volg Betty Bond voor meer interessante artikelen over Lifestyle, home, recepten en reizen.

Bron: First Vogue 2012

Lees verder deze leuke artikelen:

Laden…

Something went wrong. Please refresh the page and/or try again.

2 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.